« »Wat de troonrede mij leerde

Gepubliceerd op 19-09-2019

Majesteit mocht u dit stukje lezen; geen zorgen we hebben een jaar tot de volgende troonrede 😉

Afgelopen dinsdag was het prinsjesdag en zoals velen heb ik naar de troonrede geluisterd en gekeken. De afgelopen dagen heb ik er al veel over gehoord en veel ging niet over de inhoud. Het ging vaak over de vorm! Hoe zag onze koning eruit en hoe klonk hij? Zijn baard, zijn stem en spraak. Zoveel mensen, zoveel meningen maar een aantal dingen zijn toch wel erg interessant om te benoemen.

Het gefriemel aan zijn knoop voor hij gaat zitten geeft meteen een beeld van zijn vermoedelijke staat van zijn. Dan start hij in rustig tempo en met een warm geluid. ‘Leden van de Staten-Generaal…’ Zenuwen zijn hoorbaar maar ook zichtbaar. De ingeslikte lettergrepen en schichtige blikken de zaal in die volgen verraden dit. De rust die hij uit wil stralen, vermoed ik, lijkt bijna zijn vijand te zijn geworden. Het wordt erg monotoon met steeds dezelfde terugkerende melodie, ik mis de pit. Nergens projecteert hij zijn verhaal echt naar het publiek. Ik heb horen zeggen dat mensen het te rustig en bijna non-chalant vonden. Dat snap ik. Een bekende radio-dj ging zover dat het voor hem leek alsof de koning zo relaxed was dat hij ieder moment een scheetje kon laten. Deze gedachte heeft zeker afgeleid van de inhoud van het verhaal kan ik me zo voorstellen.


Een aantal conclusies;

Rust is goed maar bij te veel rust haken we af

Een warm geluid is prettig, maar niet genoeg om je publiek te blijven boeien

Een afwisselende intonatie (melodie) is essentieel om de boodschap goed over brengen

Het is de koning – dus wij luisteren. Al geef ik toe dat ik het niet helemaal heb volgehouden tot het eind, jij wel?😉

 

troonrede-1568894242.jpeg